Slovenië, Italië en Frankrijk 2024

Al dagen had ik me erop verheugd: mijn loopje van ons huis naar de bakker. Nou ja, beter gezegd naar de supermarkt, daar verkopen ze vers brood. In twee minuten loop ik tussen de huizen door naar de rivier, steek de brug over en dan ben ik er. Vanmorgen waren we vrij laat op. Geen wonder na twee lange reisdagen, we moesten echt even bijkomen. Pas na de koffie, het was inmiddels over tienen, waagde ik me tussen de buien door buiten de deur. Want ja, het goot van de regen. Precies zoals voorspeld. Gelukkig nam het op een goed moment wat af en dus ging ik gewapend met paraplu de deur uit. Omdat er hier nooit iets verandert, tenminste, zo lijkt het, was ook alles in de winkel nog hetzelfde. Hoewel? Er was toch iets anders dan ik gewend was. Er was namelijk geen brood. Twee dames, duidelijk hoorbaar van Duitse afkomst, keken ook vertwijfeld rond. Uiteindelijk namen ze hun toevlucht tot een soort sponsachtig verpakt witbrood dat zo lekker aan je gehemelte blijft kleven. Zouden ze hier dan ec...

Dag 1. Wat is er zo fijn aan een eerste vakantiedag? Uitslapen. Wat deed ik op die eerste dag? Me verslapen. Juist. We hadden de wekker gezet om 7.30, dat gaf ons ruim de tijd om rustig wakker te worden en koffie te drinken voor we rond 9 uur zouden vertrekken. Om 8.10 schrok ik wakker. Hoe kon dat nu? Een snelle check op mijn telefoon (wie gebruikt er nog een ouderwetse wekker?) leerde dat ik de tijd niet had ingesteld op 7.30, maar op 8.30. Dat heb je als je moe bent, dan gaat het wel eens mis. Gelukkig had Bert zijn ingebouwde wekker gevolgd, hij zat dus al beneden aan de koffie. Omdat we alles de dag ervoor al in de auto hadden gezet, op een paar kleine dingen na, reden we toch keurig om 9.05 weg. Het was rustig. Wat wil je, zaterdagochtend, het enige wat je tegenkomt zijn ouders met kinderen die naar voetbal moeten. Dat weet ik natuurlijk niet zeker, het is een aanname. Of een mening. In elk geval niet wetenschappelijk onderzocht en dan moet je uitkijken tegenwoordig. We kach...

Een herhaling van zetten, zo zou je het kunnen noemen. Want ja, we gaan dit jaar weer deels hetzelfde rondje maken als vorig jaar. Eerst naar Slovenië, naar onze vrienden daar, dan naar Venetië om daar de Biënnale Arte mee te maken (vorig jaar was de architectuur aan de beurt), en dan al kamperend door Italië naar Frankrijk. Hoe en wat weten we nog niet. Maar de verhalen liggen min of meer op straat, dus blijf ons vooral volgen! De start is als alles volgens plan verloopt op zaterdag 8 juni. Deze datum is niet uit de lucht komen vallen, we kunnen namelijk altijd pas weg als de papavers goed in bloei staan. Dat is zo prachtig, dat willen we voor geen goud missen! En de timing blijkt wederom goed, kijk maar:  In de regen gefotografeerd, komt niet helemaal uit de verf, maar er komen nog minstens 15 bloemen bij